Εικόνα πλήρους εγκατάλειψης και αδιαφορίας.
Εκατοντάδες περνούν καθημερινά και κολυμπούν ανάμεσα σε βράχους που έχουν πέσει από τον δρόμο αλλά ουδείς δεν έχει ενδιαφερθεί να καθαρίσει εδώ και μήνες.
Σίδερα ξεπροβάλλουν μέσα από τον σοβατισμένο τοίχο (προ αιώνων) που έχει καταρρεύσει…
Ένα γυμνό ηλεκτρικό καλώδιο κρέμεται από ψηλά και αν δεν το αποφύγεις προσπαθώντας να περάσεις προς την παραλία, αλίμονο σου.
Η παλιά τσιμεντένια σκάλα πεταμένη κάτω από την καινούργια (προ δεκαετίας…) αποτελεί πλέον σήμα κατατεθέν… Trademark που λέμε… Κολυμπάει μαζί μας….
Η Δημοτική Αρχή κοιμάται τον ύπνο του δικαίου… Γιατί να ασχοληθεί άλλωστε; Λες και είναι δουλειά της… να προσέχει και να φροντίζει τους πολίτες και τον τόπο μας.
Είμαι από το 1973 στη Βάρκιζα και κολυμπάω στα Κανάρια από τότε, ανελλιπώς. Τέτοιο χάλι δεν έχει υπάρξει ξανά. ΝΤΡΟΠΗ και ΞΕΦΤΙΛΑ…
Βέβαια για όλα αυτά υπάρχει και η “λογική” εξήγηση. Η παραλία είναι δημόσια, ελεύθερη για τον κόσμο. Αν ήταν ιδιωτικών συμφερόντων θα είχαν πέσει πάνω στους ιδιοκτήτες για να τους κάνουν τεμενάδες και εξυπηρετήσεις, έτσι ώστε να μην παρουσιάζεται αυτή η απαράδεκτη εικόνα. Είπαμε αλλά μέτρα και σταθμά μπροστά στο χρήμα και στην στήριξη των μεγαλοεπιχειρηματιών… Με τον λαουτζίκο θα ασχοληθεί ολόκληρος Δήμος της Νότιας Αττικής;
.
